Toen wij ons huis betrokken dacht ik dat we de tuin ooit nog eens in zijn geheel gingen bestraten. Niks had ik ermee. Het jaar erop plantten we voorzichtig wat dingetjes en het jaar daarop kregen we hulp. Het werd steeds meer iets. Het jaar daarop ging ik zelf aan de slag en ik weet niet meer hoeveel jaren daarop we nu zitten, maar ergens is het gebeurd. Mijn tuin is een soort van grote liefde in mijn leven geworden. Ik kan het verzorgen, aanplanten, en proberen alles naar mijn hand te zetten, maar uiteindelijk blijft het een beetje afwachten. En als het dan lukt, nou dan ben ik een gelukkig mens.

Onze vensterbank staat inmiddels helemaal vol met bakjes. Radijsjes, Sla, Wortels, Citroenmelisse en Peterselie. Ik weet nog niet wat de man daarvan vindt, want ik heb er stiekum steeds een bakje bijgezet. Ik zie natuurlijk ook wel dat het weinig sfeerverhogende elementen heeft, maar dat kan me niks schelen. Sterker nog, ik heb alle sfeerverhogers uit de vensterbank gehaald om meer ruimte te maken.

En wat de man ook niet leuk zal vinden is de rotzooi die ik maak, als ik ergens enthousiast over ben. Ik kan dan niet voorzichtig doen, ik sta dan te trappelen van geluk. En ja, dan knoei ik wel een beetje.

Oh en er was ook nog iets met een plantenhoofd. Wie kan raden waar ik dit gezien heb, alvorens ik bedacht dat ik het ook moest hebben, gaat door voor de broodrooster.