Met nog een opa en een oma, ben ik altijd graag van de partij als een van de twee jarig is. Je weet het maar nooit immers. Moeilijk vind ik altijd wel om een cadeau te verzinnen. Opa’s en oma’s leven al zo lang dat ze alles wat ze nodig hebben, inmiddels wel bezitten. Nu het weer bijna de beurt is aan mijn opa om te verjaren, heb ik mijn hoofd daarop gebroken. Tot ik mij bedacht dat ik de troefkaart bezit. Ik heb namelijk zijn enige achterkleinkinderen gebaard. En die heb ik vervolgens aan het werk gezet.

Mijn opa houdt van lezen. Mensen die van lezen houden, houden van taal. Mensen die van taal houden, houden van woorden. Mensen die van woorden houden, houden van mooie zinnen. En mooie zinnen kunnen ook samen vallen in een gedicht. Ik vond een toepasselijke voor mijn opa, aangezien hij een man van appelbomen is.

Ik liet de dochter en de miniman een tekening maken met oliekrijt. De dochter moest een appelboom maken, maar de miniman mocht het zelf bepalen. Kunstenaar die hij is. Daarna smeerde ik het geheel af met ecoline. Dat ziet er altijd goed uit en de tekening van het kind knalt er zo mooi uit. Toen heb ik de man even aan het werk gezet en de tekeningen laten scannen. Met photoshop zette ik de gedichten over de tekeningen. Dat kan ook vast met een gratis fotobewerkingsprogramma. Toen dat alles klaar was liet ik ze afdrukken op fotopapier. En deed ik het in een lijstje. En dat alles ziet er bijzonder gelikt uit, al zeg ik het zelf.